اگر پنیر می خورید حتما با گردو خورده شود، اگر ماست و دوغ می خورید حتما با یک قاشق چایخوری زنیان خورده شود، اگر ماهی می خورید با خرما خورده شود، اگر برنج می خورید با زیره خورده شود، مرغ حتما با گرمی خورده شود، و هر چیز سرد دیگر با گرمی هائی مثل عسل و خرما و دیگر غذاهای گرم.

متخصصان طب سنتی می‌گویند چهار مزاج گرم و خشک، سرد و خشک، سرد و‌تر، گرم و‌ تر است که در آرامش روان و تن ما نقش موثری را بازی می‌کند.

فهرست غذاهایی با طبع گرم و سرد:

میوه ها و دانه های گرم وتر:

انجیر ، انگور ، بادام زمینی ، بادام شیرین ، بادام کوهی ، به ، تخم خربزه ، توت (شاه توت) ، انواع توت ها ، خربزه ، هویج ( زردک) ، سیب ، شلغم ، کدو ، کنجد ، گلاب ، لوبیا قرمز

میوه ها و دانه های گرم و خشک:

انبه ، بادام کاغذی ، بادمجان (خیلی گرم و خشک) ، تخم شربتی ، بولاغ اوتی ، پرتقال ، پسته ، پونه (خیلی گرم و خشک) ، پیاز (خیلی گرم و خشک) ، پیه ( دمبه) ، ترب (خیلی گرم و خشک) ، تره ، جعفری، دینارویه ، چای ، خردل ها ، خرما ، خرمالو ، دارچین ، روغن ، ریحان ، زرد چوبه ، زعفران ، زنجبیل ، زنیان ، زیتون ، زیره سیاه ، سیر ، شنبلیله ، فلفل (خیلی گرم و خشک) ، فندق ، کرفس ، کشمش انگور سیاه ( مویز) ، کلم ، کنگر ، گردو ، گل سرخ (خیلی گرم و خشک) ، لپه ، مرزه ، موسیر ، موم عسل ، نارگیل ، نخود ، نعناع ، عرق بهار نارنج ، هل .

غذاهای گرم و تر:

عسل ، نخود ، آب آبگوشت ، گوشت بوقلمون ، شیر میش ، گوشت غاز (پرنده) ، گوشت گوسفند ، گوشت مرغ خانگی ، گوشت مرغابی و اردک ، میگو (روبیان) ، گوشت بلدرچین ، گوشت کله ، جگر ، خورشت بادمجان ، خورش قورمه سبزی ، آبگوشت به ، آبگوشت کلم قمری ، آب شور ، کره ، خامه ، روغن ، نیمرو ، تخم مرغ ، گوشت بز

غذاهای گرم و خشک:

گوشت آهو ، شیر شتر ، گوشت شتر ، گوشت شتر مرغ ، گوشت کبوتر ، کوهان شتر (خیلی گرم و خشک) ، گوشت گاومیش ، گوشت گنجشک ، گوشت لک لک ، نمک طعام (خیلی گرم و خشک) ، گوشت اردک ، خورش فسنجان

میوه ها و دانه های معتدل:

برگ چغندر ، برنج ، تمشک ، چغندر ، عدس ، عناب ، گرمک ، گندم ، قهوه ، کاسنی ، کاهو ، موز

غذاهای معتدل:

شیر گاو ، گوشت کبک ، گوشت کبک دری ، کوکو سبزی ، فرنی ، کوفته ، کشک بادنجان ، شیر برنج ، نان فطیر

میوه ها و دانه های سرد و تر:

اسفناج ، آلو ، انار ، باقلا ، بالنگ ، بامیه ، خرفه ، پنیر ، خیار ، دوغ ، زردآلو ، کدو (تخم) ، کدو حلوایی ، گلابی ، هلو ، هندوانه

میوه و دانه های سرد و خشک:

ارزن ، ازگیل ، انار ترش ، تمبر هندی ، جو ، ذرت ، ریواس ، زرشک ، سرکه ، سنجد ، شاه بلوط ، گشنیز ، گیلاس ، لیمو امانی ، لیمو ترش ، لیمو شیرین ، ماش ، نارنج ، نشاسته ، ولیک

غذاهای سرد و تر:

شیر بز ، ماست ، دوغ ، مرغ ماشینی ، قره قروت ، شیر بز ، ماهی

غذاهای سرد و خشک:

کشک ، گوشت گاو

این قانون مصرف سردی هاست:

اگر پنیر می خورید حتما با گردو خورده شود ، اگر ماست و دوغ می خورید حتما با یک قاشق چایخوری زنیان خورده شود ، اگر ماهی می خورید با خرما خورده شود ، اگر برنج می خورید با زیره خورده شود ، مرغ حتما با گرمی خورده شود، و هر چیز سرد دیگر با گرمی هائی مثل عسل و خرما و دیگر غذاهای گرم.

علی‌اصغر فانی در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا درباره توافق هسته‌ای ضمن تقدیر از عملکرد تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای کشورمان، اظهار داشت: ابتدا از مقام معظم رهبری به دلیل حمایت‌ها و هدایت‌هایی که از تیم هسته‌ای جمهوری اسلامی داشته‌اند، تشکر می‌کنم.

وی افزود: سپس از تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای تشکر می‌کنم که با صداقت، امانتداری، شجاعت و دیانتی که داشتند و دارند، خودشان را موظف به حفظ خطوط قرمز نظام دانسته و تلاش‌های زیادی در این هماورد سنگین کردند.

وزیر آموزش و پرورش اضافه کرد: تاثیرگذاری توافق هسته‌ای در پیشبرد امور کشور بدیهی است و آموزش و پرورش هم به عنوان یک نهاد در کنار سایر ارکان نظام یقینا متاثر از این توافق و تفاهم خواهد بود.

عضو کابینه دولت یازدهم خاطرنشان کرد: ما امیدواریم؛ با لغو تحریم‌های ظالمانه‌ای که نسبت به ملت ایران در این سال‌های اخیر اعمال می‌شد، بتوانیم در حوزه آموزش و پرورش با پویایی بیشتر، تلاش بیشتر و در اختیار گرفتن منابع بیشتر، خدمات بهتر و در خور مردم را در حوزه تعلیم و تربیت ارائه دهیم.

معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش‌وپرورش گفت: براساس حکم معاونت حقوقی ریاست جمهوری، آموزش‌وپرورش مرجع صدور مجوز و نظارت بر تمام مهدکودک‌هایی است که دوره پیش دبستانی برای کودکان ۴ سال تمام تا ۶ سال تمام ارائه می‌کنند.

محمد دیمه‌ور در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم اظهار کرد:‌ با توجه به صراحت قوانین و ضوابط موجود و تاکید رهبر معظم انقلاب در بند 2 سیاست‌های ابلاغی تحول در آموزش و پرورش مبنی بر حاکمیتی بودن امر تعلیم و تربیت از مهدکودک تا دانشگاه با همراهی و مشارکت معاونت حقوقی ریاست جمهوری اختلاف نظر میان وزارت آموزش‌ و پرورش و سازمان بهزیستی در مورد مدیریت یکپارچه دوره پیش دبستانی حل شد.

وی افزود: بر اساس حکم معاونت حقوقی ریاست جمهوری و جلسه سه جانبه آموزش‌وپرورش،‌سازمان بهزیستی و کارشناسان حقوقی معاونت ریاست جمهوری مقرر شد تا مرجع صدور مجوز و نظارت بر مهدکودک‌هایی که به کار نگه‌داری کودکان زیر 4 سال تمام مشغولند بر عهده بهزیستی باشد و تمام مهدکودک‌هایی که دوره پیش دبستانی برای کودکان 4 سال تمام تا 6 سال تمام ارائه می‌کنند، مکلفند از آموزش‌وپرورش مجوز بگیرند و مرجع سیاست‌گذاری، نظارت و ارائه محتوا بر عهده آموزش‌وپرورش است.

معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش‌وپرورش ادامه داد:‌ بدین منظور جلسات هماهنگی با هدف چگونگی صدور مجوز برای مهدکودک‌های دارای دوره پیش‌دبستانی، مراکز و سازمان‌های ارائه کننده دوره پیش دبستانی با همکاری وزارت رفاه در حال برگزاری است.

دیمه‌ور خاطرنشان کرد: به زودی وزارت آموزش‌وپرورش اطلاعیه‌ای منتشر خواهد کرد که در آن با نگاه تسهیل گرایانه نحوه مراجعه مراکزی که دوره پیش دبستانی ارائه می‌کنند برای اخذ مجوز اعلام خواهد شد.

طهورا شهبازی: دانشگاه های دولتی که همواره بار کیفیت آموزش عالی را به دوش کشیده اند این بار و در تعداد نخبگان نیز سرآمد دانشگاه های دیگر شده اند.

در آخرین فهرست کاملی که از نخبگان علمی کشور منتشر شده است دانشگاه های جامع و صنعتی با ۵۰درصد سهم عمده ای در تعداد نخبگان دارند. در حالی که دانشگاه آزاد اسلامی و پیام نور تنها ۳درصد از تعداد نخبگان را به خود اختصاص داده اند. مساله از این جهت اهمیت می یابد که دانشگاه های دولتی در پذیرش دانشجو نیز نسبت به دانشگاه های دیگر با محدودیت های بیشتری روبه رو هستند.

همانطور که چندی پیش معاون آموزشی وزارت علوم اعلام کرده بود اگر چه فقط 15 درصد از کل جمعیت دانشجویی در دانشگاه های دولتی تحصیل می کنند؛ اما بخش اعظم کیفیت آموزشی را همین 15 درصد پوشش می دهند. در میان فهرست دانشمندان تاثیرگذار در هر دانشگاه تنها یک دانشگاه غیر دولتی قرار دارد که از میان ۱۷۳دانشمند، ۵دانشمند را به نام خود کرده است. و ۱۶۸دانشمند دیگر عضو ۲۹ دانشگاه دولتی هستند.

بر همین اساس سرپرست پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC) با اشاره به تهیه فهرست کاملی از نخبگان علمی کشور گفت: تاکنون به طور تقریبی 173 دانشمند از دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی کشور در زمره دانشمندان یک درصد برتر دنیا قرار گرفته‌اند.

رئیس مرکز منطقه‌ای اطلاع رسانی علوم و فناوری گفت: بر اساس آمار به دست آمده، توزیع دانشمندان در رشته‌های مختلف یکسان نیست. به طوری که 50.8 درصد این دانشمندان متعلق به حوزه علوم پایه هستند. بعد از علوم پایه، علوم پزشکی دارای بیشترین تعداد دانشمند است که شامل 21.4 درصد آن‌ها می‌شود. به لحاظ سهم حاصل از نخبگان، دانشمندان علوم فنی و مهندسی در جایگاه سوم قرار داشته و 21 درصد دانشمندان تاثیرگذار علمی کشور متعلق به این حوزه هستند. علوم کشاورزی 6.4 درصد از نخبگان بین‌المللی کشور را در اختیار دارد و تنها 0.6 درصد از این نخبگان مربوط به حوزه علوم اجتماعی و انسانی است.

تعداد دانشمندان تاثیرگذار شناسایی شده در هر دانشگاه کشور

رتبه اول در بودجه و آخر در تعداد نخبگان

نگاهی به آمار تعداد نخبگان برتر علمی کشور بر حسب نوع دانشگاه نشان می دهد که سهم دانشگاه های جامع در تعداد نخبگان برتر از دانشگاه های دیگر بیشتر است. دانشگاه های جامع با ۵۰درصد بیشترین تعداد نخبگان را به خود اختصاص داده اند. بعد از آن دانشگاه های صنعتی با ۲۳درصد و دانشگاه علوم پزشکی با ۲۱درصد بیشترین سهم را در تعداد نخبگان برتر دارند. اما نکته مهم در این رتبه بندی سهم ۳درصدی دانشگاه پیام نور و دانشگاه آزاد در تعداد نخبگان برتر علمی کشور است.

دانشگاه پیام‌نور که در چند سال اخیر در دریافت بودجه رتبه اول را به خود اختصاص داده است در تعداد نخبگان برتر رتبه آخر نصیبش شده است.

بودجه امسال دانشگاه پیام نور در حالی به بیش از ۱۰۰۰ میلیارد تومان افزایش پیدا کرد که تولید علم آن با دانشگاه‌های معتبری همچون دانشگاه تهران، صنعتی‌شریف، علوم‌پزشکی تهران، شهید بهشتی و صنعتی امیرکبیر قابل مقایسه نیست، دانشگاهی که با حمایت‌های دولتی و به منظور کاهش میزان قدرت و نفوذ دانشگاه آزاد اسلامی و سایر موسسه‌های آموزشی آغاز به کار کرد و امسال نیز سیاست‌های دولتی آن را به جایی رسانده است که در بودجه سال٩٤، بودجه‌ای دو برابر دانشگاه تهران، چهار برابر دانشگاه‌هایی نظیر شهید بهشتی، صنعتی امیرکبیر، صنعتی‌شریف و ده‌ها برابر دانشگاه‌های شهرستانی و صنعتی برای آن در نظر گرفته شده است. 

در حالی که همین دانشگاه ها رتبه های برتر در تعداد نخبگان را از آن خود کرده اند. در بین دانشگاه‌های جامع، دانشگاه‌های تهران، شیراز، تربیت مدرس، اصفهان، شهید بهشتی، تبریز، مازندران و بوعلی سینا به ترتیب دارای بیشترین تعداد نخبگان هستند. در بین دانشگاه‌های صنعتی، دانشگاه صنعتی شریف، اصفهان، امیرکبیر، علم و صنعت ایران و نوشیروانی بابل بیشترین تعداد دانشمند تاثیرگذار شناسایی شده‌اند. چهار پژوهشگاه نیز به نسبت مساوی دارای نخبگانی در سطح یک درصد بین‌المللی هستند که شامل پژوهشگاه شیمی و مهندسی شیمی ایران، موسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایران و پژوهشگاه علوم و فناوری رنگ است.

دانلود پیش نویس کتب پنجم ابتدایی – جدید التالیف

دانلود پیش نویس کتب پایه پنجم ابتدایی را جهت استفاده دانش آموزان و آموزگاران گرامی ارائه می شود :

توجه : اگر فایل ها به صورت PDF باز شدند و بصورت آنلاین قابل مشاهده بودند ، جهت دانلود روی دومین آیکون بالا از سمت راست کلیک نمایید.

علوم – فایل کامل کتاب

ریاضی – فایل کامل کتاب

فارسی خوانداری – فایل کامل کتاب

به محض رسیدن به فرودگاه بایستی تلفن همراه تان را تحویل دهید، هیچ شخصی با تلفن همراه دیده نمی شود. اما استفاده از لپ تاپ اشکالی ندارد،خبری از اینترنت نیست، تنها اینترانت وجود دارد. ویژگی شهرها، نبود ماشین است. همه پیاده مسیر را طی می کنند.

چندی پیش Artemy Lebedev، از فعالان طراحی وب، سفری به کره شمالی داشت. او عکس های بسیار جالبی در جریان سفرش به این کشور عجیب و غریب گرفته است؛ کشوری که حقیقتا از آن اطلاعات بسیار کمی در دسترس ذهن های کنجکاو است…

به محض رسیدن به فرودگاه بایستی تلفن همراه تان را تحویل دهید، هیچ سرویس رومینگی در دسترس نیست. هیچ شخصی با تلفن همراه دیده نمی شود. اما استفاده از لپ تاپ اشکالی ندارد، به نظر می رسد که کره شمالی ها از کارت هایی باخبر نیستند که توانایی تبدیل لپ تاپ به تلفن همراه را دارد.

خبری از اینترنت نیست، تنها اینترانت وجود دارد.

وقتی که به کره شمالی وارد می شوید به شما یک راهنما و یک راننده اختصاص می دهند و همیشه همراه تان هستند. شما نمی توانید خودتان هتل را ترک کنید. برنامه روزانه شامل ۲ تا ۳ بازدید تفریحی می شود. در هتل می توانید BBC، چندین شبکه از چین و همچنین شبکه NTV روسیه را مشاهده کنید

نفت تقریبا وجود ندارد بنابراین بیشتر کارها دستی انجام می شود.

در شهر روشنایی ها ساعت ۱۱ خاموش می شوند. شهر در شب ترسناک است. خبری از روشنایی در خیابان ها نیست.

در طول روز آسانسور برای ۱۵ دقیقه کار نمی کند.

تمام «پیونگ یانگ» به این شکل است. از راهنما درباره خانه های قدیمی پرسیدم، او گفت، پیرها دوست ندارند که به خانه های جدید بروند، زندگی در این خانه ها را می پسندند.

در ساحل کره شمالی، سیم خاردارهای برق دار شده وجود دارند تا از این طریق شهروندان کره شمالی فکر شنا کردن به سرشان نزند. و البته شما اجازه عکس گرفتن هم ندارید.

در حدود ۱۰ درصد از جمعیت در ارتش خدمت می کنند. عبور از سربازان غیرممکن است.

در نزدیکی مرز دو کره، جاده برای مقابله با هجوم دشمن آماده است. مکعب های بزرگ برای این است که با افتادن به جاده، تانک های دشمن را به تله بیاندازند.

تنها تبلیغات در کره شمالی، تبلیغاتی برای یک ماشین است (ساخته شده با همکاری کره جنوبی) که آن را تنها در پایتخت خواهید دید.

هر شهروند در کره شمالی، نشانی از «کیم ایل سونگ» بر سینه ی خود دارد؛ به جز کودکان و خدمتکاران که احتمالا این نشان به دلیل پوشیدن لباس کار مخفی شده است.

شما نمی توانید این نشان را خریداری کنید.

همانطور که گفته شد، شما نمی توانید آزادانه در کره شمالی حرکت کنید. همه جا ایست بازرسی وجود دارد. وقتی که ماشین از ایست بازرسی عبور می کند، راننده چراغ می زند. احتمالا به این معنا است که فردی خارجی در حال عبور است.

ترن ها از ۴ واگن ساخته شده اند. درب ها با دست باز شده و خودکار بسته می شوند.

ویژگی شهرها، نبود ماشین است. همه پیاده مسیر را طی می کنند، گاهی اوقات از تراموا و اتوبوس ها استفاده می کنند. دوچرخه نایاب و گران قیمت است.

کره ای ها عادت دارند در هنگام راه رفتن، دست هایشان را در پشت محکم کنند. به ندرت مردان لباس های روشن می پوشند.

● اما برخی از قوانین عجیب:

▪ سکونت مادام العمر در یک محل مگر با اجازه حکومتی!

با وجود اینکه طبیعت کره شمالی بسیار زیبا و دل انگیز است و تنوع آب و هوایی شگفت انگیزی دارد اما مردم این کشور در هر نقطه از این سرزمین که روزگار می گذرانند باید تا آخر عمر همان جا بمانند و حق خروج از منطقه محل سکونت خود را ندارند و اگر زمانی هوای سفر به سرشان بزند یا بخواهند برای کاری از روستا یا شهر خود خارج شوند، حتما باید اجازه حکومتی داشته باشند، در غیر این صورت قانون را شکسته اند و مجازات خواهند شد.

▪ بیدار شدن رأس ساعت شش با صدای شیپور!

قوانین حاکم بر کره شمالی تمامی جوانب زندگی مردم را تحت کنترل قرارداده و بر تمامی بخش های زندگی شان به نوعی تاثیر گذاشته است. تقریبا ۵۰ سال است که مردم کره شمالی صبح ها با نواختن صدای شیپوری که راس ساعت شش به صدا درمی آید و از طریق بلندگو در تمام مناطق پخش می شود از خواب بیدار می شوند.

▪ برنامه های اجباری قبل از آغاز فعالیت های روزانه!

آنها موظف هستند پیش از شروع کار روزانه، در مقابل مجسمه کیم ایل جونگ و پدر او ادای احترام کرده و سر تعظیم فرود آورند. همه مردم کره شمالی موظف هستند با لباس های رسمی خاص از منزل خارج شوند یا علامت مخصوصی روی لباس داشته باشند تا وزارت اطلاعات و امنیت این کشور از اینکه چه افرادی در حال عبور و مرور هستند، آگاهی کامل داشته باشد؛ البته کار به همین جا ختم نمی شود و آنها باید پس از رسیدن به محل کار ده دقیقه ای را هم باید وقت بگذارند و به سخنرانی های مافوق خود گوش دهند و پس از آن پنج دقیقه علیه دشمنانشان شعار بدهند. پس از انجام تمامی این کارها تازه نوبت آغاز فعالیت روزانه می شود و آنها می توانند کار خود را شروع کنند.

▪ خدمت سربازی؛ ده سال!

در پیونگ یانگ، پایتخت کره شمالی، هر دو ساعت یک بار از بلندگوهایی که صدای بسیار قوی ای دارند در گوشه گوشه شهر مارش نظامی پخش می شود تا قدرت ژنرال های این کشور به رخ همه کشیده شود. آنها بنا بر عادتی دیرینه کیم جونگ ایل، رهبر کشور خود را ژنرال صدا می زنند؛ البته دادن چنین لقبی به او چندان هم بیراه نیست چراکه خدمت سربازی اجباری در این کشور گاهی به ده سال هم می رسد.

▪ عدم حق استفاده از خودرو برای رفتن به محل کار!

مردم این کشور برای رفتن به محل کار خود حق استفاده از خودرو را ندارند و معمولا با دوچرخه رفت و آمد می کنند. استفاده از خودرو تنها مختص به بالا رتبه های نظامی این کشور است.

▪ هیچ خانواده ای حق خواب دیدن ندارد!

پس از پایان کار و فعالیت روزانه، شب ها ساعت نه در سراسر کره شمالی خاموشی زده می شود و به این ترتیب مردم خود را برای یک روز کاری دیگر آماده می کنند. نکته عجیب دیگر این است که در کره شمالی هیچ خانواده ای حق خواب دیدن ندارد و اگر پدر و مادری صبح از خواب بیدار بشوند و خوابی را که شب قبل دیده اند تعریف کنند، فرزند آنها موظف است تا علاوه بر خوابی که والدینش دیده اند خواب خود را هم به نماینده وزارت اطلاعات و امنیت کشور که در کلاس شان حضور دارد، گزارش دهد.

▪ عدم استقلال رسانه ها!

در کره شمالی هیچ رسانه خصوصی دیده نمی شود و ۱۲ روزنامه و ۲۰ نشریه موجود در این کشور کاملا تحت نظر دولت هستند و بی آنکه خبرنگاری وظیفه تهیه گزارش ها را برعهده داشته باشد، مطالب آنها را خبرهایی تشکیل می دهد که هر روز از وزارت اطلاعات و امنیت دریافت و دقیقا همان اطلاعات بدون کوچک ترین تغییری منتشر می شود؛ در تمام رسانه های کره شمالی، انتشار هرگونه خبر ناخوشایند در مورد کره شمالی در همه زمینه ها از سیاسی و اجتماعی گرفته تا اقتصادی و فرهنگی به شدت ممنوع است.

▪ باوجود قحطی و گرسنگی، عدم پذیرش کمک های غذایی دیگر کشورها!

با توجه به اینکه دولت مسؤول آذوقه رسانی و تهیه مواد لازم به صورت کوپنی در کره شمالی است، درآمد ماهانه مردم بسیار ناچیز است؛ در بیشتر موارد هم نه کمک های دولت و نه درآمد مردم کفاف مایحتاج و نیازهای اولیه آنها را نمی دهد و فقر و قحطی بر بسیاری از خانواده های این کشور حاکم شده و سالانه چندین هزار نفر از آنها به دلیل گرسنگی جان می دهند.

دولت کره شمالی با وجود نیازهای شدیدی که به کمک های غذایی دیگر کشورها دارد اما به خاطر اینکه معتقد است این غذاها روی طرز فکر مردم اثرات سوء دارد و برای اینکه از آلودگی فرهنگی که نتیجه مصرف این غذاهاست در امان بماند، از پذیرفتن آن سر باز می زند. شدت قحطی و گرسنگی در این کشور به حدی است که سازمان تغذیه جهانی وابسته به سازمان ملل در این باره به شدت هشدار داده است.

▪ ممنوعیت ورود هرگونه خبرنگار و عکاس به کره شمالی!

مسؤولان این کشور نه تنها از پذیرفتن هرگونه کمک امتناع می کنند بلکه ورود هرگونه خبرنگار و عکاس را هم به کره شمالی ممنوع کرده اند؛ البته نه تنها ورود اصحاب رسانه به این کشور ممنوع است

▪ مرگ و تیرباران سرنوشت شهروندان تماس گیرنده با تلفن به خارج!

خروج شهروندان کره ای هم از کشورشان به شدت کنترل می شود و اگر شخصی بخواهد به دنیای بیرون از کره قدم بگذارد به عنوان عامل دشمن دستگیر می شود؛ این قانون آنقدر سختگیرانه در این کشور به اجرا درمی آید که اگر فردی حتی از طریق تلفن با خارج از کشور تماس برقرار کند، ممکن است سرنوشتی جز مرگ و تیرباران در انتظارش نباشد؛ به عنوان مثال در ماه مارس امسال یک شهروند کره شمالی که در یکی از شرکت های نظامی کره شمالی مشغول به کار بود با تلفن همراه خود با یکی از دوستانش که در سال ۲۰۰۱ به سئول پایتخت کره جنوبی گریخته بود، تماس گرفت و در مورد قیمت برنج و شرایط زندگی در کره شمالی با او صحبت کرد؛ این کار او از طرف دولت تخطی از قوانین تلقی شد و در نتیجه حکمی جز اعدام برای او صادر نشد. این درحالی است که مدتی بعد خبرگزاری یون هاپ، مرگ فرد خاطی به نام جونگ را تایید کرد و گفت این شهروند اولین فرد در کره شمالی است که به دلیل تماس با خارج از کشور اعدام شده، اما جزئیات بیشتری از این ماجرا منتشر نکرد.

در کره شمالی فقط یک شرکت مخابراتی تلفن همراه که منطقه پایتخت، پیونگ یانگ، را پوشش می دهد مشغول به فعالیت است. مشترکان این شرکت مخابراتی حق استفاده از خدمات این شرکت برای تماس با خارج را ندارند. در نتیجه بسیاری از شهروندان کره شمالی برای تماس با بستگان و اقوام خود که در خارج از این کشور زندگی می کنند از تلفن های همراهی که به طور غیرقانونی از چین به کره شمالی وارد شده اند، استفاده می کنند.

▪ شرط ازدواج؛ رضایت وزارت اطلاعات آری، رضایت خانواده خیر!

اگر پسر و دختری در کره شمالی قصد ازدواج با یکدیگر را داشته باشند، رضایت خانواده آنها هیچ نقشی در این ازدواج ندارد بلکه این وزارت اطلاعات و امنیت این کشور است که صلاحیت ازدواج این دو نفر را صادر می کند. به این ترتیب که هم پسر و هم دختر باید یک گزارش کامل از نحوه آشنایی، میزان علاقه، علت آشنایی و … را به وزارت امنیت ارائه بدهند. پس از این مرحله و بررسی های لازم و شناسایی تمامی اقوام دختر و پسر برای آنها قرار مصاحبه صادر می شود و پس از حضور دختر و پسر و پاسخ دادن به سوال های خاص اگر مورد مشکوکی دیده نشود، اجازه ازدواج آنها صادر می شود.

با تمام این تفاسیر مردم کره شمالی از زندگی خود ناراضی نیستند و معتقدند خوشبخت ترین انسان های روی زمین هستند.

به محض رسیدن به فرودگاه بایستی تلفن همراه تان را تحویل دهید، هیچ شخصی با تلفن همراه دیده نمی شود. اما استفاده از لپ تاپ اشکالی ندارد،خبری از اینترنت نیست، تنها اینترانت وجود دارد. ویژگی شهرها، نبود ماشین است. همه پیاده مسیر را طی می کنند.

چندی پیش Artemy Lebedev، از فعالان طراحی وب، سفری به کره شمالی داشت. او عکس های بسیار جالبی در جریان سفرش به این کشور عجیب و غریب گرفته است؛ کشوری که حقیقتا از آن اطلاعات بسیار کمی در دسترس ذهن های کنجکاو است…

به محض رسیدن به فرودگاه بایستی تلفن همراه تان را تحویل دهید، هیچ سرویس رومینگی در دسترس نیست. هیچ شخصی با تلفن همراه دیده نمی شود. اما استفاده از لپ تاپ اشکالی ندارد، به نظر می رسد که کره شمالی ها از کارت هایی باخبر نیستند که توانایی تبدیل لپ تاپ به تلفن همراه را دارد.

خبری از اینترنت نیست، تنها اینترانت وجود دارد.

وقتی که به کره شمالی وارد می شوید به شما یک راهنما و یک راننده اختصاص می دهند و همیشه همراه تان هستند. شما نمی توانید خودتان هتل را ترک کنید. برنامه روزانه شامل ۲ تا ۳ بازدید تفریحی می شود. در هتل می توانید BBC، چندین شبکه از چین و همچنین شبکه NTV روسیه را مشاهده کنید

نفت تقریبا وجود ندارد بنابراین بیشتر کارها دستی انجام می شود.

در شهر روشنایی ها ساعت ۱۱ خاموش می شوند. شهر در شب ترسناک است. خبری از روشنایی در خیابان ها نیست.

در طول روز آسانسور برای ۱۵ دقیقه کار نمی کند.

تمام «پیونگ یانگ» به این شکل است. از راهنما درباره خانه های قدیمی پرسیدم، او گفت، پیرها دوست ندارند که به خانه های جدید بروند، زندگی در این خانه ها را می پسندند.

در ساحل کره شمالی، سیم خاردارهای برق دار شده وجود دارند تا از این طریق شهروندان کره شمالی فکر شنا کردن به سرشان نزند. و البته شما اجازه عکس گرفتن هم ندارید.

در حدود ۱۰ درصد از جمعیت در ارتش خدمت می کنند. عبور از سربازان غیرممکن است.

در نزدیکی مرز دو کره، جاده برای مقابله با هجوم دشمن آماده است. مکعب های بزرگ برای این است که با افتادن به جاده، تانک های دشمن را به تله بیاندازند.

تنها تبلیغات در کره شمالی، تبلیغاتی برای یک ماشین است (ساخته شده با همکاری کره جنوبی) که آن را تنها در پایتخت خواهید دید.

هر شهروند در کره شمالی، نشانی از «کیم ایل سونگ» بر سینه ی خود دارد؛ به جز کودکان و خدمتکاران که احتمالا این نشان به دلیل پوشیدن لباس کار مخفی شده است.

شما نمی توانید این نشان را خریداری کنید.

همانطور که گفته شد، شما نمی توانید آزادانه در کره شمالی حرکت کنید. همه جا ایست بازرسی وجود دارد. وقتی که ماشین از ایست بازرسی عبور می کند، راننده چراغ می زند. احتمالا به این معنا است که فردی خارجی در حال عبور است.

ترن ها از ۴ واگن ساخته شده اند. درب ها با دست باز شده و خودکار بسته می شوند.

ویژگی شهرها، نبود ماشین است. همه پیاده مسیر را طی می کنند، گاهی اوقات از تراموا و اتوبوس ها استفاده می کنند. دوچرخه نایاب و گران قیمت است.

کره ای ها عادت دارند در هنگام راه رفتن، دست هایشان را در پشت محکم کنند. به ندرت مردان لباس های روشن می پوشند.

● اما برخی از قوانین عجیب:

▪ سکونت مادام العمر در یک محل مگر با اجازه حکومتی!

با وجود اینکه طبیعت کره شمالی بسیار زیبا و دل انگیز است و تنوع آب و هوایی شگفت انگیزی دارد اما مردم این کشور در هر نقطه از این سرزمین که روزگار می گذرانند باید تا آخر عمر همان جا بمانند و حق خروج از منطقه محل سکونت خود را ندارند و اگر زمانی هوای سفر به سرشان بزند یا بخواهند برای کاری از روستا یا شهر خود خارج شوند، حتما باید اجازه حکومتی داشته باشند، در غیر این صورت قانون را شکسته اند و مجازات خواهند شد.

▪ بیدار شدن رأس ساعت شش با صدای شیپور!

قوانین حاکم بر کره شمالی تمامی جوانب زندگی مردم را تحت کنترل قرارداده و بر تمامی بخش های زندگی شان به نوعی تاثیر گذاشته است. تقریبا ۵۰ سال است که مردم کره شمالی صبح ها با نواختن صدای شیپوری که راس ساعت شش به صدا درمی آید و از طریق بلندگو در تمام مناطق پخش می شود از خواب بیدار می شوند.

▪ برنامه های اجباری قبل از آغاز فعالیت های روزانه!

آنها موظف هستند پیش از شروع کار روزانه، در مقابل مجسمه کیم ایل جونگ و پدر او ادای احترام کرده و سر تعظیم فرود آورند. همه مردم کره شمالی موظف هستند با لباس های رسمی خاص از منزل خارج شوند یا علامت مخصوصی روی لباس داشته باشند تا وزارت اطلاعات و امنیت این کشور از اینکه چه افرادی در حال عبور و مرور هستند، آگاهی کامل داشته باشد؛ البته کار به همین جا ختم نمی شود و آنها باید پس از رسیدن به محل کار ده دقیقه ای را هم باید وقت بگذارند و به سخنرانی های مافوق خود گوش دهند و پس از آن پنج دقیقه علیه دشمنانشان شعار بدهند. پس از انجام تمامی این کارها تازه نوبت آغاز فعالیت روزانه می شود و آنها می توانند کار خود را شروع کنند.

▪ خدمت سربازی؛ ده سال!

در پیونگ یانگ، پایتخت کره شمالی، هر دو ساعت یک بار از بلندگوهایی که صدای بسیار قوی ای دارند در گوشه گوشه شهر مارش نظامی پخش می شود تا قدرت ژنرال های این کشور به رخ همه کشیده شود. آنها بنا بر عادتی دیرینه کیم جونگ ایل، رهبر کشور خود را ژنرال صدا می زنند؛ البته دادن چنین لقبی به او چندان هم بیراه نیست چراکه خدمت سربازی اجباری در این کشور گاهی به ده سال هم می رسد.

▪ عدم حق استفاده از خودرو برای رفتن به محل کار!

مردم این کشور برای رفتن به محل کار خود حق استفاده از خودرو را ندارند و معمولا با دوچرخه رفت و آمد می کنند. استفاده از خودرو تنها مختص به بالا رتبه های نظامی این کشور است.

▪ هیچ خانواده ای حق خواب دیدن ندارد!

پس از پایان کار و فعالیت روزانه، شب ها ساعت نه در سراسر کره شمالی خاموشی زده می شود و به این ترتیب مردم خود را برای یک روز کاری دیگر آماده می کنند. نکته عجیب دیگر این است که در کره شمالی هیچ خانواده ای حق خواب دیدن ندارد و اگر پدر و مادری صبح از خواب بیدار بشوند و خوابی را که شب قبل دیده اند تعریف کنند، فرزند آنها موظف است تا علاوه بر خوابی که والدینش دیده اند خواب خود را هم به نماینده وزارت اطلاعات و امنیت کشور که در کلاس شان حضور دارد، گزارش دهد.

▪ عدم استقلال رسانه ها!

در کره شمالی هیچ رسانه خصوصی دیده نمی شود و ۱۲ روزنامه و ۲۰ نشریه موجود در این کشور کاملا تحت نظر دولت هستند و بی آنکه خبرنگاری وظیفه تهیه گزارش ها را برعهده داشته باشد، مطالب آنها را خبرهایی تشکیل می دهد که هر روز از وزارت اطلاعات و امنیت دریافت و دقیقا همان اطلاعات بدون کوچک ترین تغییری منتشر می شود؛ در تمام رسانه های کره شمالی، انتشار هرگونه خبر ناخوشایند در مورد کره شمالی در همه زمینه ها از سیاسی و اجتماعی گرفته تا اقتصادی و فرهنگی به شدت ممنوع است.

▪ باوجود قحطی و گرسنگی، عدم پذیرش کمک های غذایی دیگر کشورها!

با توجه به اینکه دولت مسؤول آذوقه رسانی و تهیه مواد لازم به صورت کوپنی در کره شمالی است، درآمد ماهانه مردم بسیار ناچیز است؛ در بیشتر موارد هم نه کمک های دولت و نه درآمد مردم کفاف مایحتاج و نیازهای اولیه آنها را نمی دهد و فقر و قحطی بر بسیاری از خانواده های این کشور حاکم شده و سالانه چندین هزار نفر از آنها به دلیل گرسنگی جان می دهند.

دولت کره شمالی با وجود نیازهای شدیدی که به کمک های غذایی دیگر کشورها دارد اما به خاطر اینکه معتقد است این غذاها روی طرز فکر مردم اثرات سوء دارد و برای اینکه از آلودگی فرهنگی که نتیجه مصرف این غذاهاست در امان بماند، از پذیرفتن آن سر باز می زند. شدت قحطی و گرسنگی در این کشور به حدی است که سازمان تغذیه جهانی وابسته به سازمان ملل در این باره به شدت هشدار داده است.

▪ ممنوعیت ورود هرگونه خبرنگار و عکاس به کره شمالی!

مسؤولان این کشور نه تنها از پذیرفتن هرگونه کمک امتناع می کنند بلکه ورود هرگونه خبرنگار و عکاس را هم به کره شمالی ممنوع کرده اند؛ البته نه تنها ورود اصحاب رسانه به این کشور ممنوع است

▪ مرگ و تیرباران سرنوشت شهروندان تماس گیرنده با تلفن به خارج!

خروج شهروندان کره ای هم از کشورشان به شدت کنترل می شود و اگر شخصی بخواهد به دنیای بیرون از کره قدم بگذارد به عنوان عامل دشمن دستگیر می شود؛ این قانون آنقدر سختگیرانه در این کشور به اجرا درمی آید که اگر فردی حتی از طریق تلفن با خارج از کشور تماس برقرار کند، ممکن است سرنوشتی جز مرگ و تیرباران در انتظارش نباشد؛ به عنوان مثال در ماه مارس امسال یک شهروند کره شمالی که در یکی از شرکت های نظامی کره شمالی مشغول به کار بود با تلفن همراه خود با یکی از دوستانش که در سال ۲۰۰۱ به سئول پایتخت کره جنوبی گریخته بود، تماس گرفت و در مورد قیمت برنج و شرایط زندگی در کره شمالی با او صحبت کرد؛ این کار او از طرف دولت تخطی از قوانین تلقی شد و در نتیجه حکمی جز اعدام برای او صادر نشد. این درحالی است که مدتی بعد خبرگزاری یون هاپ، مرگ فرد خاطی به نام جونگ را تایید کرد و گفت این شهروند اولین فرد در کره شمالی است که به دلیل تماس با خارج از کشور اعدام شده، اما جزئیات بیشتری از این ماجرا منتشر نکرد.

در کره شمالی فقط یک شرکت مخابراتی تلفن همراه که منطقه پایتخت، پیونگ یانگ، را پوشش می دهد مشغول به فعالیت است. مشترکان این شرکت مخابراتی حق استفاده از خدمات این شرکت برای تماس با خارج را ندارند. در نتیجه بسیاری از شهروندان کره شمالی برای تماس با بستگان و اقوام خود که در خارج از این کشور زندگی می کنند از تلفن های همراهی که به طور غیرقانونی از چین به کره شمالی وارد شده اند، استفاده می کنند.

▪ شرط ازدواج؛ رضایت وزارت اطلاعات آری، رضایت خانواده خیر!

اگر پسر و دختری در کره شمالی قصد ازدواج با یکدیگر را داشته باشند، رضایت خانواده آنها هیچ نقشی در این ازدواج ندارد بلکه این وزارت اطلاعات و امنیت این کشور است که صلاحیت ازدواج این دو نفر را صادر می کند. به این ترتیب که هم پسر و هم دختر باید یک گزارش کامل از نحوه آشنایی، میزان علاقه، علت آشنایی و … را به وزارت امنیت ارائه بدهند. پس از این مرحله و بررسی های لازم و شناسایی تمامی اقوام دختر و پسر برای آنها قرار مصاحبه صادر می شود و پس از حضور دختر و پسر و پاسخ دادن به سوال های خاص اگر مورد مشکوکی دیده نشود، اجازه ازدواج آنها صادر می شود.

با تمام این تفاسیر مردم کره شمالی از زندگی خود ناراضی نیستند و معتقدند خوشبخت ترین انسان های روی زمین هستند.